اين كلمه كه در نظم و نثر فارسي آمده و اغلب آن را عربي گمان مي كنند – و به كسر واو مي خوانند -كلمه ي تركي است ( به ضم واو ) در اصل به معناي خيمه و خرگاه بوده ، و آن همان است كه امروز اطاق مي گوييم و مي نويسيم .